ΑΥΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

                                                  Του  Δημήτρη Καραλή.

Στις αρχές του θεσσαλικού  κάμπου και  ζερβά  του κεντρικού δρόμου  Τρίκαλα - Καλαμπάκας, βρίσκεται ένα  πανέμορφο χωριουδάκι που ονομάζεται Μεγάρχη.

Ξαπλώνεται γραφικά  μεταξύ τους πρόποδες του βουνού Κόζιακα και  στις όχθες ενός χειμάρρου του Πηνειού ποταμού. Είναι γεωργοκτηνοτροφικό χωριό όπως και τα περισσότερα χωριά της Ελλάδας. Εκεί γεννήθηκε ο πατροπαππούς μου Γιάννος Καραλής παντρεμένος με την  γιαγιά μου  Μαρία Γαλάνη που ήταν Σουλιώτισσα η  γεννητική  καταγωγή της.  Απόκτησαν  τρεις κόρες κ’ ένα γιο και  ο  μοναχογιός τους  Βασίλης, παντρεύτηκε  την κόρη  του παπά του χωριού, Νικόλα Παπαγεωργίου η γνωστότερος ως Παπανικόλας που την λέγανε Ουρανία. Ήταν  μια γερόκορμη πανέμορφη  γυναίκα με σγουροκόκκινα δασιά μαλλιά και πράσινα μάτια, αναμφισβήτητα είχε κληρονομήσει τη προγονική της  φλέβα   απ’ τους αρχαίους μας  Δωριείς.

Μαζί  τους έφεραν στη ζωή οκτώ (8) παιδιά, τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια, αλλά  τα δυο τους πέθαναν στην γέννα. Μεγαλύτερη  ήταν η αδερφή μας που πέθανε στα εβδομήντα τέσσερα (74) χρόνια, και ο   μικρότερος είμαι εγώ γεννημένος το 1942.  Ο πατέρας μου καίτοι γεωργός στο επάγγελμα, ήταν  αρκετά αναπτυγμένος διανοητικά για την  εποχή εκείνη,  όπως  με  πληροφόρησαν, διότι δεν είχα την τύχη  να τον αγρικήσω σχεδόν καθόλου. Τόσο  πολύ ήταν  ανεπτυγμένος  που τον λέγανε Σωκράτη ως παρατσούκλι του.  Ήταν συνάμα και  πρόεδρος του χωριού μέχρι τον Αύγουστο το 1947 ώσπου  εκτελέσθηκε για τις προοδευτικές του  απόψεις. Άφησε πίσω του  έξη (6) ανήλικα  ορφανά παιδιά, το μεγαλύτερο ήταν  η αδερφή μου 20 ετών και το  μικρότερο  εμένα  μόλις πέντε (5).

Αμέσως μετά την εκτέλεση του πατέρα μας  άρχισε και η απερίγραπτη τραγωδία για όλη την οικογένεια μας. Εκτός από την αρπαγή όλης  της κινητής  περιουσίας  και τα’ απάνθρωπα βασανιστήρια που υποφέραμε όλοι μας, δεν τολμούσαν  ακόμα  και οι συγγενείς  να μας πλησιάσουν λόγου φοβίας  κομουνιστικού στιγματισμού. Στην αναπτυξιακή παιδική μου  ηλικία,   έβλεπα τη Μάνα μου να ξυλοκοπάται βάναυσα απ’  οπλοφορημένους  των ΤΕΑ  και τα αίματά της να κυλάνε σαν ποτάμι.  Τι πιο φριχτότερο πράμα για ένα παιδάκι πέντε (5) χρονών να βλέπει τη Μάνα του αναίσθητη καταγής  πνιγμένη στα αίματα και να σκούζει κατατρομαγμένο ολομόναχο και εντελώς  απαρηγόρητο; Α……………. τέτοιες  βάρβαρες  εγκληματικές πράξεις  δύσκολα  γίνονται  πιστευτές σήμερα αν δεν τις έζησε κανείς  στην πράξη. Αναρωτούμαι  ακόμη και τώρα, πως είναι δυνατόν να ξεπέφτει ο άνθρωπος τόσο κτηνώδες χαμηλά; Τι έφταιγε άραγε  η Μάνα μου;  η ακόμη περισσότερο τι έφταιγαν  τα έξη(6) ανήλικα παιδιά της;  Όλα τα αδέρφια μου  είχαν διασκορπιστεί  κατατρομαγμένα ψάχνοντας να βρουν άσυλο όπου κι όπου για να γλιτώσουν την άγρια θανατική τους εξόντωση.

Ο μεγαλύτερος  αδερφός μου ‘Θανάσης’ (τότε 17 ετών)  ξυλοκοπήθηκε βάναυσα  μέχρι θανάτου και   εγκατέλειψαν το  αιματοβαμμένο πτώμα του για λίγο  ώσπου να σκάψουν  λάκκο να το θάψουν.  Εκ θαύματος όμως αναστήθηκε στο μικρό διάστημα αυτό,  βρίσκοντας  δύναμη και  ψυχραιμία  να δραπετέψει όπου και σώθηκε σήμερα.  Μέσα  σε  ένα τέτοιο απερίγραπτο  εγκληματικό περιβάλλον  ξετυλιγόμουνα  σαν τη Ομηρική οδύσσεια. Όλη  η  πρωτόγονη και απερίγραπτη αυτή εγκληματική  κτηνωδία, αγανάκτησε  την ψυχή μου σε τέτοιο βαθμό, που άρχισα να βλέπω την ανθρωπότητα  βάρβαρη και επικίνδυνη να ζω  ανάμεσά της.   Μπαίνοντας  στο δημοτικό  σχολειό στα επτά μου χρόνια, αναγκαζόμουνα   να βοηθώ παράλληλα  και το σπίτι μου σε διάφορες γεωργικές δουλειές όσο η ηλικία μου το επέτρεπε.  Βοσκό-φρόντιζα  επί το πλείστον τα λιγοστά  μας αρνάκια, διότι  τα περισσότερα τα παίρνανε  οι ομάδες των ΤΕΑ  να τα φάνε με το έτσι θέλω. Μέσα στην απερίγραπτη αυτή άγρια  ατμόσφαιρα  είχα  υποστεί υπερβολική  φοβία  και  ταχυκαρδία  αντικρίζοντας χωροφύλακες η και όπλο-φορεμένους  «άνδρες» των ΤΕΑ. Ακόμη και ψυχολογικό  τραυλισμό άρχιζα  να αποκτώ απ’ τον υπερβολικό μου  φόβο. Τη μόνη  ελπίδα που έτρεφα μεγαλώνοντας, ήταν  με πιο τρόπο θα μπορούσα να αλλάξω χωριό, πόλη η και  κράτος ακόμη, ελπίζοντας να βρω  κάπου  αλλού   ευνοϊκότερο  ανθρώπινο περιβάλλον.

Μετά από λίγα χρόνια στο τοπικό γυμνάσιο  Τρικάλων, (με λιμώδες βιοτικές συνθήκες) κατάφερα να ξεφύγω σε ηλικία  δέκα πέντε(15) χρονών εγγραφόμενος  στο  τεχνικό  ίδρυμα της νήσου  Λέρου. Επιστρέφοντας από εκεί παρέμεινα  για  λιγοστό διάστημα στην Αθήνα όπου δεν είχα  στον ήλιο μοίρα με το   βεβαρημένο  κοινωνικό  φρόνημα που κληρονόμησα απ’ τον πατέρα μου. Ούτε και για σκουπιδιάρης δεν μ’ επέτρεπαν να εργασθώ σε δημόσια εργασία  και αισθανόμουνα ότι ζούσα ανεπιθύμητος και παράνομος στη χώρα που γεννήθηκα. Απελπισμένος και πεινασμένος έφυγα τελικά στη Γερμανία σε πολύ νεαρή ηλικία.  Κατέλεξα   στην Ολλανδία αργότερα όπου  βρήκα  πολιτισμένο  περιβάλλον  να δουλεύω  αλλά και να σπουδάζω συγχρόνως. Για πρώτη μου φορά ένοιωσα κοινωνικά ελεύθερος  να αυτοδημιουργηθώ  χωρίς την απάνθρωπη  φρονηματική  διάκριση απ’ την  πολιτισμένη και αξιοθαύμαστη Ολλανδική  πολιτεία.

Επιστρέφοντας  στην Ελλάδα το 1963 να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία, έγινα μόνιμος στόχος παρακολούθησης και καταπίεσης του στρατιωτικού πληροφορικού γραφείου «Α2» (μυστικό δίκτυο που παρακολούθησε τους στρατιώτες  με αριστερό  φρόνιμα) του 65^ου  συντάγματος πεζικού της  Δράμας. Με πίεζαν να αποκηρύξω το κομουνιστικό κόμμα γραπτώς χρησιμοποιώντας διάφορα  φασιστικά προσχήματα. Ακόμα και  την οικογενειακή αλληλογραφία μου κρατούσαν για λογοκρισία, που την έπαιρνα  μετά από 1-2 μήνες ανοιγμένη. Όσο με πίεζαν, τόσο περισσότερο με έσπρωχναν πεισματικά στον αριστερισμό,  παρ’ ότι  δεν με ενδιέφερε διόλου  η πολιτική  σε τέτοια νεαρή ηλικία.  Κύρια  απασχόλησή μου τότε  ήταν τι θα απογίνω  επαγγελματικά μετά το στρατιωτικό μου, και όχι να  σπαταλάω τα νιάτα μου με τα πολιτικά  μοντέλα.

Με  προειδοποιούσαν, αυστηρά μάλιστα, ότι  εάν θέλω   να γίνω φρονηματικά καθαρός και να  αποφύγω το  φρονηματικό  μητρώο μου μελλοντικά, θα πρέπει να ενεργήσω έγκαιρα.  Με φυλάκισαν σε απομόνωση διότι πήγα να δω τη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη σε κινηματογράφο  της Δράμας. Κύρια  κατηγορία μου ήταν ότι αψήφησα την  διαταγή (λοχαγού του Α2)  να μην πάει κανείς στρατιώτης στην συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη.

Έβαζαν  στρατιώτες να με παρακολουθούν  μέσα στο λόχο μου  και κατά την έξοδό μου στην πόλη να δουν με ποιους πολίτες συναναστρέφομαι, τι λέω  κι αν συχνάζω σε αριστερά καταστήματα της πόλης. Πρωτόγονη και πρωτάκουστη κτηνώδες βαρβαρότητα!   Τελειώνοντας τη στρατιωτική μου θητεία  έφυγα αμέσως  για το εξωτερικό, πικραμένος για ακόμη μια φορά και  αποφασισμένος να μην επιστρέψω πια  στην  πατρίδα μου κάτω από τέτοιες  απάνθρωπες   φασιστικές  συνθήκες. Το 1970 απεφάσισα να  μεταναστέψω  στην Νότιο Αφρική, μέσω Ολλανδίας, όπου  και συνέχισα τις σπουδές μου  για μερικά ακόμη χρόνια στον Ιατρικό κλάδο. Τελειώνοντας το 1973  παντρεύτηκα με Αγγλίδα σύζυγο όπου και αποκτήσαμε τρία παιδιά, δύο γιους και μια κόρη. Μετά από δέκα (10) χρόνια εργαζόμενος στο Ιατρικό κλάδο, άνοιξα την πρώτη  βιολογική  κλινική στην Νότιο Αφρική,  ίσως και στον κόσμο εάν δεν  κάνω λάθος, με μεγάλη επιτυχία.  

Το 1979 είχα την τύχη να γνωριστώ  με τον εθνικό μας ποιητή Γιάννη Ρίτσο κατά την επίσκεψή μου στην Αθήνα όπου δεθήκαμε  φιλικά  μέχρι το θάνατό του. Επωφελήθηκα  απ’ τη γνωριμία μας αυτή  και ειδικότερα στον  πνευματικό  μου τομέα.   Το 1993 ανάλαβα την  διοργάνωση ενός Νέο-πλατωνικού  συνδέσμου στην Νότιο Αφρική,  όπου προσέφερα και προσφέρω  μέχρι και  σήμερα της υπηρεσίες μου  πάνω στις φιλοσοφικές αντιλήψεις των αρχαίων μας προγόνων.  Διοργάνωσα και διοργανώνω ακόμα  συνέδρια για την Ελληνική και παγκόσμια πρακτική  φιλοσοφία,  σε διεθνή κλίμακα, και δίνω  διάφορες  ομιλίες που αφορούν άμεσα  τον άνθρωπο   στην καθημερινότητά του. Αισθάνομαι  περήφανος  που γεννήθηκα Έλληνας και προσπαθώ όσο το δυνατό  να φανώ αντάξιος στην  αρχαία ιερή   κληρονομιά μου που τόσο  θαυμάζω κι  αγαπώ!

Τώρα εάν τυχόν γεννάται το  ερώτημα κανενός πως  αντιμετωπίζω  ένα τέτοιο  άθλιο  παρελθόν ψυχονοητικά σήμερα,  η απάντησή μου  είναι η εξής.  Αν και δεν μπορώ ποτέ  να to ξεχάσω τόσο εύκολα,  (ευτυχώς  δεν πάσχω ακόμα  από  αμνησία) εντούτοις όμως δεν μ’ αρέσει να το ανασέρνω συχνά  στην επιφάνεια,  διότι το βρίσκω απίστευτα  πρωτόγονο και  φρικώδες  βάρβαρο.  Παρά το φοβερό  Γολγοθά  που πέρασα με την υπόλοιπη  οικογένεια  μου, δεν μ’ αρέσει να μισώ προσωπικά  κανέναν.  Δεν  μ’ ευτυχεί να ανατρέχω πίσω στα  βάρβαρα  χρόνια του εθνικού μας διχασμού, κρατώντας έχθρα, μίσος  και εκδίκηση σαν τους  ελέφαντες στην ζούγκλα.  Τέτοιου είδους   συμπεριφορά  είναι δείγμα υπανάπτυξης και  τοποθετεί τον άνθρωπο  σε χαμηλότερο επίπεδο ακόμα κι απ’ τα  ασυνείδητα  κτήνη.

Αναπτυσσόμενος και ωριμάζοντας  κανείς, θα πρέπει  να προσπερνά αυτά  τα  ζωώδες στρώματα και να κοιτάζει  στο μέλλον του  πολιτισμένα, ανθρώπινα και  δημιουργικά.  Παράδοξο,  αλλά εντούτοις όμως  αληθινό!  Παρά τον  ψυχολογικό τραυματισμό που με προξένησε αρχικά το δυσάρεστο παρελθόν μου, με ωφέλησε εν μέρη  να αναπτυχθώ  πνευματοδιανοητικά στην πορεία μου  αργότερα.

Ότι δεν μας σκοτώνει στη ζωή, λεει ο φιλόσοφος Φρειδερίκος  Νίτσε,  μας κάνει δυνατότερους νοητικά και ψυχικά αργότερα. Η υποφέρια και  η καταφρόνησης μετατρέποντε καμιά φόρα  σε υπερφυσικά  οχήματα που προωθούν  τον νου και  την ψυχή σε ανώτερα πνευματοδιανοητικά επίπεδα. Σαν το φουσκωμένο  τόπι,  που για να πηδήξει πολύ ψηλά, πρέπει να χτυπήσει  δυνατά πρώτα  καταγής. Η παρατεταμένη οικονομοκοινωνική εύνοια,  και η  αντίξοη  βιοτική  κακοτυχία, οδηγούν συνήθως τους ανθρώπους σε διαφορετικά  πνευματοδιανοητικά επίπεδα. Αυτά που  η  οικονομική και κοινωνική  εύνοια  αγοράζει  πολλοί τα πιθυμούν, αλλά αυτά όμως  που η υποφέρια συνήθως φέρνει κι αναπτύσσει όλοι τα θαυμάζουν. Έξυπνα  περίγραψε την  υποφέρια και  ο Γερμανός  ποιητής  Γκαίτε  (Goethe) με τον περίφημο τούτο στοίχο του.

“Όποιος δεν έφαγε ξερό ψωμί  με δάκρυα και θλίψη,

Και  δεν  ξόδεψε  ατέλειωτες ώρες  κάθε νύχτα,

Θρηνώντας και ελπίζοντας ώσπου  να ξημερώσει,

Α.... δεν σε γνώρισε ακόμα αόρατη μεγαλοδύναμη!”

Συμφωνώ απόλυτα  μαζί του,  και ειδικότερα όταν  η υποφέρια  έρχεται νωρίς  στα  νεανικά μας  χρόνια, όπου   αναπτύσσει το νου και την ψυχή  ακόμα πιο  βαθύτερα.

Χαίρομαι  να μαθαίνω  την  προκοπή και  πρόοδο του κάθε  ειλικρινή και εργατικό  συνάνθρωπό μου, τόσο  στον  βιοτικό και διανοητικό του τομέα, όσο και  σαν ευεργέτης  για την  ανθρωπότητα γενικότερα.  Η υπέρτατη ανθρώπινη   αρετή  είναι η ψυχοδιανοητική του ανάπτυξης. Όσο νωρίτερα καταλαβαίνει  κανείς το πραγματικό σκοπό  στη ζωή του, τόσο γρηγορότερα  θα επωφεληθεί βιοτικά, ηθικά, διανοητικά και πνευματικά.  Σοφά το εξέφρασαν και οι αρχαίοι  προγονοί μας με  το βαθύστοχο τούτο  γνωμικό    γραμμένο πάνω  στους Ιερούς τοίχους  των Δελφών.  “Αν γνώς τι εστί άνθρωπος ιδίων έση», δηλαδή= ‘Εάν συνειδητοποιήσουμε το τι θα πει άνθρωπος, σίγουρα καλύτεροι θα γίνομε.”

Johannesburg, Φλεβάρης του 2004

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗΣ

Του Ιατρού  Δημήτρη Καραλή

                                  

Αντικρίζοντας  κάποτε ένας φίλος του Ισοκράτη  ένα  ψηλό νέο με μακριά  και γεροδεμένα  χέρια κοντά στο γυμναστήριο της αρχαίας αγοράς, εξέφρασε τον θαυμασμό του.

Α……! αυτός είναι ότι πρέπει για να εξελιχθεί  σε ιδανικός πυγμάχος με λιγάκι προπόνηση, λέει. 

«Συμφωνώ, απαντά  ο  Ισοκράτης, αλλά μόνο όταν  το στεφάνι της νίκης  είναι  πολύ ψιλά κρεμασμένο και κερδίζεται μόνο  με το  μπόι». 

Παρατηρούμε  στη φύση  τα πανύψηλα και γεροδεμένα δένδρα να μην αντέχουν τις σφοδρές καταιγίδες περισσότερο  από τους μικρότερους  θάμνους, αλλά ξεριζώνονται και κριματίζονται ευκολότερα πολλές φορές.

Το γερότερο  ξύλο στη φύση που δεν  σπάζει τόσο εύκολα, είναι  ένα  θαμνώδες δεντράκι που λέγετε ‘κρανιά’  που  καρποφορεί στις αρχές του χειμώνα τα νόστιμα κράνα του.

 Είναι  περιζήτητο ξύλο  για την κατασκευή της γκλίτσας των βοσκών, αλλά   και  έμπιστο αμυντικό όργανο όταν οι  περιστάσεις το απαιτούν.

Στο βασίλειο των εντόμων, βλέπομε την  ψείρα που είναι το μικροσκοπικότερο και  το σιχαμερότερο παράσιτο στη φύση να  αναστατώνει  ολόκληρες κοινωνίες με την  αποικιοκρατική  δεξιοτεχνία του. 

Το υπερβολικό  βάρος, αναφέρει ο γνωστός Γερμανός γιατρός ‘Louis  Kuhne’, δεν είναι δείγμα δύναμης, αλλά  σοβαρή και επικίνδυνη   μεταβολική αρρώστια.

Μπορεί το υπέρβαρο κορμί  να φαίνεται  δυνατότερο από το ισχνό,  αλλά ποτέ δεν μπορεί  να αντέξει  την αρρώστια και τη σκληρή δουλειά  που παράγει το δεύτερο.

 Η υγιή  κορμοστασιά του λεπτοπελεκημένου ανθρώπου,  είναι ευέλικτη  σαν  λυγαριά και  ζηλευτή  σαν το πανέμορφο  κυπαρίσσι.

Η  εντυπωσιακή δύναμη του υπερογκωμένου  παλαιστή και πυγμάχου, οφείλεται μεσοπρόθεσμα στην έλξη της γης που έχει πάνω στον όγκο του κάθε ενός.

 Έξω από τη γη στο διάστημα που δεν υπάρχει βαρύτητα,  ο  όγκος δεν μετρά καθόλου σαν δύναμη.

Ακόμα  και  ο Όλυμπος να συγκρουστεί με το μικροσκοπικό  ψύλλο εκεί πάνω,  δεν θα πονέσει ούτε και θα χύσει αίμα κανείς. 

"Θα σε «βαρέσω", εννοούμε την ιδιότητα της βαρύτητας που  αντανακλά η γη πάνω  σε κάθε όγκο της, αλλά ποτέ  δεν αντιπροσωπεύει  την πραγματική εσωτερική  δύναμη.

Τι είναι η δύναμης τότε; 

Σίγουρα δεν είναι  ζήτημα  όγκου, ούτε αποτέλεσμα   τροφής  και  υπερβολικής  γυμναστικής, διότι όλα αυτά  καταναλώνουν νευρική δύναμη για κίνηση, χώνευση και άσκηση- ιδικά όταν γίνετε κατάχρησης.

‘Κάθε γραμμάριο τροφή που καταναλώνομαι παραπάνω από ότι το σώμα μας χρειάζεται για τον αναβολισμό, σημαίνει απώλεια νευρικής ενέργειας και  μεταβολικής ανωμαλίας   ως συνέπεια.

Εάν αφαιρέσομε την παραπανίσια αυτή τροφή και την αντικαταστήσουμε με περισσότερη δημιουργική εργασία στη θέση της, τότε θα επωφεληθούμε διπλά στην υγεία   και οικονομικά  στην τσέπη μας ταυτόχρονα. 

Η δύναμης δεν παράγετε  με γεμάτο το στομάχι, ούτε και με την πολύχρονη άσκηση, αλλά  αναπαράγετε στον ύπνο με τη  αναζωογόνηση του οργανισμού  και την αποκατάσταση  της τέλειας  αιματικής  κυκλοφορίας.

 Η  κούραση ποτέ δεν υποδεικνύει τροφή αλλά πάντοτε  ύπνο, κάθε βράδυ ανανεώνομε την δύναμή μας στη κρεβατοκάμαρα και όχι στην τραπεζαρία.

Το πολύ φαΐ, λέγανε οι αρχαίοι  πρόγονοι μας,  όχι μόνο σπαταλάει χαράμι χρήματα και πολύτιμο χρόνο, αλλά καταστρέφει και την υγεία μας ταυτόχρονα.

 Η οκνιά έχει τη  προέλευσης   στις καταχρήσεις  και ειδικά τις κοιλιόδουλες συνήθειες.

Παρατηρούμε τους ενθουσιώδες και φανατικούς αθλητές να ξοδεύουν αρκετό χρόνο  συχνά στα γυμναστήρια για να γίνουν  γερόκορμοι, λένε.

Φυσικά θα τρώνε πολύ όταν γυμνάζοντε πολύ, αλλά ποιο είναι το όφελος;

Αφού με λιγότερη γυμναστική και μέτρια τροφή,  φτάνουν  στον ίδιο σκοπό γρηγορότερα και υγιέστερα - γλιτώνοντας χρήματα, δύναμη, κούραση και νευρικό  απόθεμα συνάμα.

Γνωρίζομε από πήρα ότι όταν  οι μυς του σώματος είναι υπερβολικά  αναπτυγμένοι, το μυαλό συνήθως παραμένει υποανάπτυκτο.

Ποτέ δεν συναντάμε ανθρώπους με υπερβολικά και εξογκωμένα μπράτσα να είναι πνευματοδιανοητικά αξιοζήλευτοι.

 Συνήθως συμπεριφέροντε επιθετικά,  τραχιά και βγάζουν το μεροκάματό τους παλεύοντας η  σαν σωματοφύλακες σε διάφορα  σωματεία. 

Λέγεται μάλιστα πως όταν οι μυς των αρχαίων μας προγόνων άρχιζαν να εξογκώνονται υπερβολικά, χάσανε και τον λαμπρό πολιτισμό τους ταυτόχρονα.  Παραβίασαν φαίνεται  το ιερό τους γνωμικό ‘ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ, που ίσως να παρασύρθηκαν από τους τραχείς και  πνευματικά  αδιάφορους Ρωμαίους κατακτητές.

Η ικανότητα του ανθρώπου να εκτελεί  καλά τις πράξεις του, προέρχεται από τρεις τομείς:

1. Τους πνεύμονες,

2.Το  μυαλό

3.Και τη  ψυχή.

Η ψυχή δεν χρειάζεται καμιά τροφή απολύτως

Το μυαλό σχεδόν μηδαμινή

Και η καρδιά με τους πνεύμονες τόση λίγη, που δεν χρειάζεται να την υπογραμμίσω ιδιαίτερα.

 Η φυσική δύναμη προέρχεται απ’ την τέλεια αναπνοή

 Η νοητική από το καθαρό μυαλό

Και η πνευματική από την ελεύθερη άφοβη ψυχή.

Ο άνθρωπος είναι τεράστιος ηλεκτρικός δυναμός και δεν  χρειάζεται πολλά κάρβουνα σαν την ατμομηχανή για να κινηθεί, διότι παράγει μεγαλύτερη  δύναμη και αντοχή όταν  καταναλώνει λιγότερη και αγνότερη τροφή.   

Χρειαζόμαστε καθαρό μυαλό, σταθερά νεύρα, ελαστικό κορμί και  ψυχικό κουράγιο για να είμαστε ολοκληρωμένοι σαν ανθρώπινοι οργανισμοί.

Κανένα από τα παραπάνω φυσικά χαρίσματα δεν πρέπει να μας απουσιάζουν εάν θέλουμε να προκόψομε στη ζωή.

Δεν μπορεί να σκέφτεται  βαθιά κανείς και  να χαραμίζει την δύναμή του με χρονοβόρες δύσκολες πέψεις και διάφορες ηδονιστικές καταχρήσεις ταυτόχρονα. 

Η οικονομία  του νευρικού αποθέματος είναι περισσότερη αναγκαία  κι απ' τη χρηματική  αποταμίευση.

 Την απατηλή ψευδαίσθηση που νοιώθει λιγάκι γερότερος κανείς  μετά το φαγητό  και  από αλλά διεγερτικά τεχνάσματα, προέρχεται από την επιτάχυνση της αιματικής  κυκλοφορίας  να διώξει την περιττή η και αφύσικη  τροφή του.

Γίνετε  με λίγα λόγια αναγκαία  σπατάλη νευρικής ενέργειας για να αποβάλει τον ανεπιθύμητο και επικίνδυνο  εισέβαλε στο σώμα(ειδικότερα με τα οινοπνευματώδη ποτά.

 Αυτοί είναι οι λόγοι  που πλανάνε και  οδηγούν πολλούς δυστυχείς ανθρώπους σε κοιλιόδουλη συνήθεια, αλκοολισμό, ναρκομανία, διάφορα διεγερτικά, τεμπελιά,  χρεοκοπία και τελικά σε φυλακή  και  θάνατο.   

Η ορθόδοξη Ιατρική, νομίζω, έχει  Ιερό χρέος  να  διαφωτίσει την ανθρωπότητα  περισσότερο για να την απαλλάξει  από τον  τεράστιο κίνδυνο της υγιεινής του κατάρρευσης.

Το ότι η προληπτική  Ιατρική είναι περισσότερο αποτελεσματική σαν  θεραπεία και λιγότερο πολυδάπανη από την φαρμακευτική,  κανείς δεν το αμφιβάλει.

Το Ιατρικό επάγγελμα θα  ‘πρεπε να  ‘ναι  λειτούργημα  στην ανθρωπότητα και όχι  εμπόριο  κρατώντας τον  κοσμάκη  μακριά από την υγιεινή  του διαφώτιση.

Χρειαζόμαστε διαφωτιστικούς Γιατρούς που θα μοιράζουν γνώση παράλληλα με την όποια θεραπευτική τους  προσφορά. 

Η προσωρινή απατηλή ανακούφιση με  τις φαρμακευτικές συνταγές και την αφαίρεση βιολογικών οργάνων χειρουργικά, δεν είναι διόλου  ιδανική   θεραπευτική λύση.

Πλουτίζουν κυρίως  τις φαρμακευτικές βιομηχανίες και  τα προσωπικά  τους αμπάρια.

Δημήτρης Καραλής

Hermanus – South Africa.

 

O ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ

 “Οι κύβοι Διός αεί ευπίπτουσι"
  
Του Δημήτρη Καραλή

Γαλήνιος με τα χέρια μου σταυρωμένα περιμένω, 
Ξέγνοιαστος από φουρτούνες μ’ αγέρα και βροχή, 
Οργή σε μοίρες και εμπόδια ποτέ μου δεν εμμένω, 
Γιατί όποιον καρπό κι αν έσπειρα θερίζω στη ζωή. 

Αβίαστα με σιγουριά θα καρτερώ όσο κι αν ‘ργήσει, 
Ξέρω καλά η πρόνοια τα οφέλη ποτέ δεν τα ξεχνάει, 
Σε λεωφόρους στέκομαι που πράξεις μου έχουν χτίσει, 
Βέβαιος για ότι κι αν έπραξα πάντα πίσω μου γυρνάει. 


Δεν νοιάζομαι κι αν στέκομαι στα πέλαγα μονάχος, 
Προσμένοντας τους μόχθους μου σίγουρος μπροστά,
 Αφού γνωρίζω σίγουρα ότι γυρίζουνε εμπράκτως, 
Κ' οι πράξεις μου αμείβονται απ' τη πρόνοια πιστά. 


Αγρύπνιος η κοιμούμενος τη νύχτα η τη μέρα, 
Τους φίλου μου π’ αναζητώ κι αυτοί ζητάνε μένα, 
Άγριος βοριάς και να φυσά δεν λιώνει τον αθέρα 
Ούτε φουρτούνες σβήνουνε αυτό π’ ανήκει σε μένα. 


Δένδρα βλαστούν στην ώρα τους μπουμπούκια σε καρπούς 
Βρύσες, ποτάμια, ρέματα στη θάλασσα όλα πορεύουν, 
Αγάπες, ζήλιες, φθόνοι και κάθε άλλου λογής καημούς, 
Τον ίδιο δρόμο ακολουθούν και τη σοδιά επιστρέφουν.


 Άστρα, φεγγάρια αλάνθαστα προβάλουν κάθε νύχτα,
 Κύματα, μπονάτσες πάνε κ’ έρχονται σε ώρα ακριβή, 
Κανένα εμπόδιο δεν μπορεί με λαίμαργη τη φούχτα,
 Να σταματήσει πια το δίκαιο μου εμένα για να βρει. 
  Νότιος Αφρική

Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

             

                              Του  Δημήτρη Καραλή

Αν Ο Θεός κατέβαινε στη γη να κουβεντιάσει στους ανθρώπους του μια μέρα,  σίγουρα θα μίλαγε σαν τον Πλάτωνα. Καμιά άλλη γλώσσα δεν θα του ταίριαζε τόσο πολύ να αγγίξει τις καρδιές και τις ψυχές του κόσμου. Διαβάζοντας κανείς τα βαθυστόχαστα γραφτά του, νοιώθει πως Ο Θεός   μεταμορφώθηκε σε Πλάτωνα για να μοιράσει αλήθεια, σοφία  και αγάπη στην ανθρωπότητα. Τόσο τέλειοπελεκημένες είναι οι σκέψεις του, που μήτε ένα ιώτα δεν άφησε για μας να προσθέσουμε στα θεόπνευστα γραφτά του. Δεν θα υπερέβαλα ελπίζω αν φώναζα κι εγώ σαν το φανατικό ισλαμιστή Ομάρ για το κοράνι του. Κάψτε τις ογκώδες βιβλιοθήκες, δεν μας χρειάζονται πια, αφού  όλες οι  αξίες τους είναι  μαζεμένες στα Πλατωνικά κιτάπια.

Ότι και να ζητήσει κανείς το βρίσκει πάντοτε στον Πλάτωνα: Φιλοσοφία, κοσμογονία,  μεταφυσική,  αλήθεια, αρετή,  πνευματικότητα, μυστικισμό, αθανασία,  κοινωνιολογία, πολιτική,  συνταγματολογία, δικαιοσύνη, παιδαγωγία, λογοτεχνία, ρητορική, επιστημολογία, μαθηματικά, ηθική, αθλητισμό, υγιεινή, αγνή αγάπη και ότι άλλο θελήσει η καρδιά του. Μόνο το σύγγραμμά του ‘Πολιτεία’, φτάνει να μορφώσει την  ανθρωπότητα, λέει ο  Έμερσον, παραπάνω σχολειά δεν μας χρειάζονται. Χωρίς τον Πλάτωνα σήμερα, θα μοιάζαμε όλοι μας σαν τα μωρά παιδάκια που χτυπούν τα ποδαράκια τους σκούζοντας, μέχρις ότου  να  μάθουν την Μητρική τους γλώσσα να πουν τι θέλουν και να ηρεμίσουν ψυχικά. ‘Πλάτωνας σημαίνει φιλοσοφία και φιλοσοφία σημαίνει Πλάτωνας. Είναι ο πρώτος δασκαλογονιός της συστηματικής  σκέψης στην υδρόγειο, που χωρίς αυτόν η ανθρωπότητα σήμερα δεν θα ξεχώριζε και πάρα  πολύ απ’ το υπόλοιπο ζωικό της βασίλειο. Θεμέλιωσε το πρώτο οργανωμένο επιστημονικό  σκολειό εδώ και  πριν από 25 αιώνες στην τότε  πρώτευσα της γνώσης Αθήνα, κι από τότε συνεχίζουν να χτυπούν τα σχολειοκαμπανάκια σε κάθε πόλη και  χωριό  απανταχού  στην οικουμένη.

Έφαγε σαν μεταξοσκούληκας κάθε άγουρη και απροσδιόριστη σκέψη απ’ τη προγενέστερη  Ελλάδα,  Μagna Grecia,  βόρειο Αφρική, Βαβυλωνία και υπόλοιπη Ασία, για να τις αναγεννήσει αργότερα πιο ώριμες και πιο προσδιορισμένες για τα Ελληνικά και λοιπά Ευρωπαϊκά μελίγγια. 

Βάρβαροι και ανθρωποφάγοι όλου του κόσμου ηρέμησαν ψυχονοητικά θηλάζοντας την νοητική του αμβροσία για 2500 χρόνια. Φιλόσοφοι, μύστες, πεζογράφοι, ποιητές γλωσσολόγοι, ρήτορες, αστρονόμοι, κοσμογόνοι, πολιτικοί. παιδαγωγοί και δογματολάτρες, έτρεξαν και θα τρέχουν αιώνια  να δανειστούν σοφία  απ’ το μυστήριο τούτο που  λέγεται Πλάτωνας. Όλοι τους  δανείσθηκαν  τη διανοητική του σκάλα για να αγναντέψουν από πιο ψηλότερα της ψυχής τα καραούλια.

Χριστιανοί να Πλατωνίζουν με τη βίβλο τους, Ιουδαίοι να τον πονηροπιθηκίζουν με το Torah τους, και οι μωαμεθανοί να τον αποστηθίζουν σχεδόν ατόφιο στο βιβλιαράκι τους περί ηθικής, ‘Ahlak-y-jalaly.  Μύστες και  φιλόσοφοι  του κόσμου σαν τους Αμμώνιο Σακά, Πλωτίνο, Πορφύρα, Πρόκλο, Ιαμβλίχο, Πλούταρχο, Milton, Dante, Montaigne, Shakespeare, Thomas Taylor, Ralph Cudworth, John Smith, Voltaire, Francis Bacon, Carlyle, Emerson και χιλιάδες άλλοι, ήσαν όλοι τους Πλατωνικά βλαστάρια. Προσπαθώντας  ο Αριστοτέλης να αντιγνωμήσει  αρχικά  το   δάσκαλό του, δεν τα κατάφερε τελικά ο δόλιος, πλατώνιζε κι αυτός σε κάθε του φτερογραφή μέχρι το τέλος της ζωής του. Είναι σχεδόν αδύνατο να σκεφτεί κανείς λιγάκι παραπέρα χωρίς την Πλατωνική βοήθεια. Μοιάζει σαν τη μαλλιαρή αντροχερούκλα του φιλεύσπλαχνου πατέρα  που τρυφοκρατά  το αχνούδουτο χεράκι του παιδιού του στην πρώτη μέρα  δημοτικού σχολειού.

Γεννήθηκε περίπου στο 427 π.χ.  τότε κοντά που πέθανε και το πολιτικό είδωλο των αρχαίων μας προγόνων Περικλής. Γνώρισε την δόξα των τραγωδοσυγγραφέων, Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη και Αριστοφάνη αλλά και την ολέθρια πολιτιστική καταστροφή του Πελοποννησιακού πολέμου. Παρά την πλούσια αριστοκρατική του  ανατροφή, αρνήθηκε το δρόμο της υλιστικής αφθόνιας και εγωκεντρικής του αυτοπροβολής. Προτίμησε το μονοπάτι της εγκράτειας και της μετριοφροσύνης για να θερίσει τη λαμπρή διανοητική και πνευματική σοδιά του αργότερα. Στα τρυφερά του 20 χρόνια, γνώρισε το είδωλο της φιλοσοφίας όλων των εποχών ‘Σωκράτη’, όπου και τον ακολούθησε πιστά μέχρι στον θάνατό του. Μετά την απάνθρωπη εκτέλεση του αγαπημένου του δασκάλου, αφιέρωσε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του για να μιλάει μοναχά για αυτόν.

Ταξίδεψε στην Magna Grecia  της Σικελίας και επισκέφθηκε την Αίγυπτο με τη Βαβυλωνία, λένε μάλιστα πως πήγε και παραπέρα. Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 386 π.χ.  ίδρυσε το πρώτο Πανεπιστημιακό σκολειό του κόσμου που το ονόμασε ‘Ακαδημία’ προς τιμή του γνωστού  αθλητή 'Ακάδημο'. Ήταν ανοικτό σκολειό έξω στη φύση, ανάμεσα σε  ελαιώνες, πλατάνια και πευκοέλατα,

(κοντά στον σημερινό Ναό αγίου Νικολάου στη Κολοκυνθού), όπου  Ο  Αριστοτέλης προσπάθησε να τον μιμηθεί με την περιπατητική  σχολή του στις όχθες του Ιλισού ποταμού  αργότερα. Εισέρχονταν στο σκολειό του  για μάθηση μόνο οι μυημένοι στα πλατωνικά του ιδεώδη.

Μπροστά στην εξοχική  σχολική  αυλόπορτα, διάβαζε κανείς από μακριά την τρανή  ταμπέλα του σκαλισμένη πάνω σε πεντελικό μάρμαρο. «Μειδείς αγεωμέτρητος εισίτω».

Από όλα τα μέρη του κόσμου φτάνανε διψασμένοι να ακούσουν την Πλατωνική διδασκαλία. Δίδασκε πάντα ζωντανά στους μαθητές του κουβεντιάζοντας μαζί τους  σαν τρυφερός δασκαλοπατέρας. Δεν πίστευε στη γραπτή διδασκαλία παρ’ ότι έγραψε αρκετά βιβλία για να περνάει ευχάριστα την ώρα του, όπως έλεγε.  Όλη τη συγγραφική συγκομιδή του την αποκαλούσε, «πάγκαλη παιδία»  δηλ. ευχάριστο παιχνίδι, η ευγενή διασκέδαση. Απορρόφησε αρκετούς προγενέστερους Έλληνες στοχαστές, όπως τον Όμηρο, Θαλή, Ηράκλειτο, Αναξαγόρα, Πυθαγόρα, Φιλόλαο, Παρμενίδη, Εμπεδοκλή, Κρατύλο  και Σωκράτη  στο νοητικό του  αλώνι, για να τους αναπαράγει αργότερα πιο νόστιμους  και περισσότερο χωνευτικούς για την Ελλάδα και  υπόλοιπη ανθρωπότητα. Πίστευε σαν τον Πυθαγόρα, ότι  το  διανοητικό σύστημα  του  σύμπαντος  είναι   μαθηματικά  περιτυλιγμένο και δεν  κατανοείται τόσο εύκολα  χωρίς  λίγη γνώση γεωμετρίας. 

Δυστυχώς δεν είχαν τότε την  πολυτέλεια να μαγνητοφωνούν μαθήματα για μελλοντική αποθήκευση, αλλά οι φτερογραμμένοι του διάλογοι αρκούν σήμερα να κάνουν τις ψυχές του κόσμου να χοροπηδάν σαν το σκαντζόχοιρο κάθε φορά που τους διαβάζουν. Διαβάζοντας, θυμάμαι, τις τελευταίες μέρες του Σωκράτη  (Φαίδων) στα εφηβικά μου χρόνια, όχι μόνο δεν κοιμήθηκα πολύ εκείνο το  βραδάκι, αλλά έκλαψα παιδοχαρούμενος σαν τον Γούλιαμ Σαίξπηρ. Χαιρόμουνα αφάνταστα για την καινούργια μου τούτη ανακάλυψη. Ένας καινούργιος κύκλος χαράς και γνώσης άνοιγε για μένα σαν είδος purgatorio ( πύρινο καθαριστήριο),που καθάριζε την ψυχή μου σαν το μολυσμένο στάρι απ’ την βλαβερή του ήρα.

Δεν ήξερα ποιον να ευγνωμονήσω περισσότερο, το διανοητικό μεγαλείο του Πλάτωνα, η τον Παρθενώνα της σοφίας που ονομάζεται Σωκράτης. Δεν γνώριζα ακόμη καλά που τελείωνε ο ένας και που άρχιζε ο άλλος. Δύσκολα παραμένει  ίδιος κανείς διαβάζοντας της Πλατωνικές μελέτες. Είναι τα μοναδικά φάρμακα που δαμάζουν τις πέντε μας αισθήσεις να υπακούσουν πιστά στην ανθρώπινη διάνοια. Ξυπνάνε μέσα μας τον έρωτα για γνώση και ανάβουν την φλόγα για ένα ατέλειωτο   πνευματοδιανοητικό ταξίδι. Ένας καινούργιος αλαργινός  δρόμος ξεκινά, γεμάτος χαρά, γνώση και αλήθεια για  όσους θωπεύτηκαν απ’ το Πλατωνικό του μεγαλείο. Αφήνοντας πίσω  κάθε σκοτάδι άγνοιας που μας έκανε να περπατάμε τυφλά σαν τους υπνοβάτες τα μεσάνυχτα.

Αδέρφωσε την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο πνευματοδιανοητικά και έκανε  κάθε  χώρα στον πλανήτη  να τον αισθάνεται για δικό της.

Άγγλοι παιδοχαρούμενοι να μουρμουρίζουν θαυμαστά διαβάζοντας τους βαθύστοχους  διαλόγους του. Ah......!  How English are  Plato’s  writings! (Α....! πόσο Αγγλώδη  είναι τα Πλατωνικά συγγράμματα).

Λατίνοι, Ούννοι, Φράγκοι, Σκανδιναβοί,  Σλάβοι, Ασιάτες και Αφρικανοί να τον κληρονομούν όλοι για δικό τους. Κάθε αναπτυγμένη ψυχή που προσπερνά τα εθνικά της κατώφλια, γίνεται αυτόματα υπήκοος της οικουμένης και λαμβάνει τον τίτλο ‘Κοσμοκράτης’,  δηλαδή, υπήκοος της πνευματικής ομορφιάς  ούλου του σύμπαν. 

Μοιάζει σαν τον λαμπρό μας ήλιο, που λαχταρολατρεύεται σε κάθε χώρα που οι γλυκόθερμες αχτίδες του ανατέλλουν. Νοιώθομε  τυχεροί και ευγνώμονες στο πανάγαθό μας Δια, που κατέβηκε στην γη μεταμφιεσμένος σαν Πλάτωνας για να διαφωτίσει τον νου και τις ψυχές του κόσμου λιγάκι πάρα πέρα. Αλλόγλωσσοι απανταχού μετάφρασαν  και θα μεταφράζουν  αιώνια τους Πλατωνικούς διαλόγους στην μητρική τους γλώσσα σαν το ‘πάτερ ημών’ της βίβλου. Μάθαιναν και θα μαθαίνουν την αρχαία Ελληνική γλώσσα για να γευτούν γνησιότερα την Πλατωνική  μαγεία.

Ισχυρίζονταν σαν τον Σωκράτη πως δεν ήξερε τίποτα, αλλά   μάθαινε κι αυτός  κουβεντιάζοντας  με   άλλους. Η πραγματική γνώση, λέει, δεν προέρχεται απ’ την   πολύχρονη  σπουδή, αλλά ανακαλύπτεται μέσα μας  με οδηγό  τη  αμοιβαία φιλοσοφική  συζήτηση.  Όλη  η  σοφία, τονίζει, είναι ξεχασμένη  στην ψυχή του κάθε ενός, και ανασύρεται απ’ τη «λήθη» (ξεχασιά)  με τη αμοιβαία φιλοσοφική κουβέντα. Να εδώ βλέπομε ξεκάθαρα  την  προέλευση της λέξης  ‘αλήθεια’,  δηλαδή να διώξουμε το ξέχασμα (λήθη) και να επαναφέρομε  τις προγενέστερες  μεταψυχικές μας  αναμνήσεις. Ποιο είναι τότε το πρώτο βήμα για το αποκαλυπτικό μας αυτό ταξίδι; - Ο νους, λέει,  αρχικά πρέπει  να  ελέγχει και να  περιορίζει τις αδέσποτες σωματικές   και  συναισθηματικές ορμές  σταθερά με  σωφροσύνη.

Σαν τον αμαξά, που χαλιναγωγεί και κατευθύνει τα απείθαρχα άλογά του  για να φτάσει  έγκυρα και ασφαλής στον προορισμό του. Με άλαλα λόγια,  πρέπει να ζούμε  πειθαρχικά, ειλικρινά, λιτά και δίκαια για να μπορούμε να  στοχαζόμαστε πνευματικά  ψηλότερα.  Κύρια εχθρικά εμπόδια για την ψυχική ανάπτυξη θεωρούσε πως  ήταν:

1.Θυμός,

 2.φοβία,

3.λαιμαργία,

4.παραφροσύνη   

5.φιλαργυρία. 

Υιοθετούσε  τις ακόλουθες αρετές στη διδασκαλία του για τη πνευματική καλλιέργεια:

1.κουράγιο

2.εγκράτεια,

3.αθυμία,

4.μεγαλοψυχία,

5.αγάπη,

6.ανεκτικότητα, 

7.δικαιοσύνη

8.και λιτότητα, 

ως  αναγκαία εργαλεία για τη ψυχική κάθαρση.                                    

Έψαξα να βρω περισσότερη βιογραφική ύλη για τον Πλάτωνα, αλλά του κάκου μου  δεν τα κατάφερα. Φαίνεται πως οι αναπτυγμένες ψυχές  συνήθως έχουν πολύ μικρή βιογραφία. Κανείς δεν ήξερε τον δρόμο και τον αριθμό του σπιτιού του  να μπει μέσα για να μας ξεστορίσει περισσότερα για την προσωπική  ζωή του. Αν είχε μόνιμη γυναίκα, παιδιά, φίλους, κρυφές ερωμένες, νοητικές αδυναμίες και άλλα προσωπικά χούγια, δεν γνωρίζομε απολύτως τίποτα. Όλη την προσωπική ζωή του την μετέτρεψε σε στοχασμό και πνεύμα,  σαν το καλοχτισμένο τζάκι  που καίει τέλεια τον καπνό του για να μην μολύνει την ατμόσφαιρα. Λένε πως δεν γέλαγε τόσο πολύ, η μάλλον πάρα πολύ σπάνια. Μα δεν είχε και άδικο ο άνθρωπος νομίζω, αφού το  ασυγκράτητο γέλιο καμιά φορά είναι και δείγμα ψυχονοητικής ανωμαλίας. Οι φρενοβλαβείς συνήθως ξεκαρδίζονται στα γέλια χωρίς σημαντική αιτία.

Τα ανέκδοτα, λέει ο Αριστοτέλης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μισοτελειωμένες αλήθειες χωρίς κίνδυνο, κι όταν καταλήγουν σε  κίνδυνο  ζωής  λέγονται τραγωδίες.

Ο Πλάτωνας δεν αγαπούσε τις επιπολαιότητες και τις μισοτελειωμένες πράξεις στη ζωή. Δεν του προξενούσαν γέλιο οι νοητικές ανεπάρκειες και απροσεξίες των συνανθρώπων του, αλλά λύπη για το κατάντημά τους.

Αναρωτιέμαι, πως άντεξε  η  πνευματική του  φλόγα  τόσους  αιώνες άκαμπτη μέχρι και σήμερα;  Όταν μάλιστα καταδιώχτηκε, αναθεματίστηκε  και αφορίστηκε  από διάφορους δογματολάτρες  για δυο χιλιάδες χρόνια;   Λένε μάλιστα, πως  ποτέ δεν υπήρχαν  παραπάνω από  μετρημένα άτομα στα δάχτυλα σε κάθε χώρα για κάθε εποχή που διαβάζουν και καταλαβαίνουν τον Πλάτωνα σωστά. Σίγουρα όχι αρκετή αναγνωστική δύναμη να  υποστηρίξουν οικονομικά  μια καινούργια έκδοση. Εντούτοις όμως  όλα τα  Πλατωνικά συγγράμματα επανεκδίδονται σχεδόν αδιάκοπα απανταχού στην οικουμένη. Εδώ φαίνεται  ξεκάθαρα, πως κάποια ανώτερη  κοσμική  δύναμη επιβλέπει και ρυθμίζει το Πλατωνικό πνεύμα  να ρέει στην ανθρωπότητα  ασταμάτητα. Όμοια σαν το οξυγόνου στην ατμόσφαιρα  που  πρέπει να  αναπαράγεται αδιάκοπα για  να υπάρχει  ζωή  στο πλανήτη  ετούτο,  έτσι και Ο Πλάτωνας θα επανεκδίδεται αστείρευτα  ως  αναγκαία  πνευματική τροφή  για την ανθρωπότητα αιώνια.

Όποια  αλλαγή και ολική καταστροφή να φέρει το μέλλον μας μια μέρα. Εάν ακόμα και  ο άξονας της γης αλλάξει θέση και ο  ουρανός ραγίσει κατάμεσα! Ο Πλάτωνας θα παραμένει  πάντα ως αναντικατάστατος θεϊκός λύχνος στον  πλανήτη μας   για  να φωτίζει την διανοητική και πνευματική πορεία του κόσμου. Όλα τα  βιβλία του θα παραμένουν σαν ουράνια παρακαταθήκη μέσα στους αιώνες για να  ανακαλύπτει ο καθένας πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει πνευματοδιανοητικά, όταν θελήσει και ακολουθήσει τον σωστό δρόμο στη ζωή του.

Γιοχάννεσμπουρχ Τρυγητής του 2004

Νότιος Αφρική

Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.